Thursday, December 18, 2003
Stundin nálgast. Hún þokast nær og nær. Það er ekkert sem þú getur gert til að forðast hana. Ekki neitt. Þú svitnar af tilhugsuninni um þrengsl, stress, ofspilaðri lyftutónlist, engum bílastæðum og fólki sem þú kannast við en veist ekki hvort þú átt að heilsa. Eða fólk sem þú hefur ekki séð síðan í bernskubrekunum í 10. bekk og vilt helst gleyma. Þú ferð út um allt en finnur ekki neitt - kannski finnur þú eitthvað, en það kostar alltof mikinn pening. Það nálgast lokunartíma, og örvæntingin grípur um sig. Þú lofar sjálfum þér að þú munir aldrei gera sjálfum þér þetta aftur.... ÉG ÞARF AÐ FARA Í KRINGLUNA Í KVÖLD!!!
