Monday, September 12, 2005
Mogginn er kominn með vægast sagt afskaplega fúlan tónlistargagnrýnanda. Hér er “best of” úr gagnrýni sem birtist í blaðinu í dag…
“KREISLER-tónleikar Hlífar Sigurjónsdóttur og Lincolns Mayorga, er upphaflega áttu að vera 26. júlí skv. sumartónleikaskrá höggmyndasafnsins, fóru fram á þriðjudaginn var við tæpa meðalaðsókn. ... auðveldlega má gera afdankaðar lummur úr þessum smáperlum með daufri túlkun, eins og oft hefur heyrzt í tímans rás gegnum tuldur og bollaglamur burgeisaveitingastaða. Án efa hefur það dapra hlutskipti átt sinn þátt í að slæva lögin fyrir mörgum, er fyrir vikið þykjast jafnvel ekki þola Kreisler. Því miður virtist þetta einnig eiga við flutninginn í Sigurjónssafni. Litlaus og ómarkviss fiðluleikur Hlífar gerði alls ekki nógu mikið fyrir lögin, og útkoman varð eftir því álíka áhugaverð og hjá hálfslöppum kaffihúsamúsíkanti með hugann við næstu pásu. Hér vantaði sárlega sjálfstæða mótun og spennu, og inntónunin var víða í daprara lagi; a.m.k. voru tvígripin í Brahms með því skelfilegasta sem ég hef heyrt í langan tíma. Mayorgas var oftast með sitt á hreinu, þó að marflöt dýnamík hans hljómaði furðulíkt og úr tónþjöppu.”
Ái!
“KREISLER-tónleikar Hlífar Sigurjónsdóttur og Lincolns Mayorga, er upphaflega áttu að vera 26. júlí skv. sumartónleikaskrá höggmyndasafnsins, fóru fram á þriðjudaginn var við tæpa meðalaðsókn. ... auðveldlega má gera afdankaðar lummur úr þessum smáperlum með daufri túlkun, eins og oft hefur heyrzt í tímans rás gegnum tuldur og bollaglamur burgeisaveitingastaða. Án efa hefur það dapra hlutskipti átt sinn þátt í að slæva lögin fyrir mörgum, er fyrir vikið þykjast jafnvel ekki þola Kreisler. Því miður virtist þetta einnig eiga við flutninginn í Sigurjónssafni. Litlaus og ómarkviss fiðluleikur Hlífar gerði alls ekki nógu mikið fyrir lögin, og útkoman varð eftir því álíka áhugaverð og hjá hálfslöppum kaffihúsamúsíkanti með hugann við næstu pásu. Hér vantaði sárlega sjálfstæða mótun og spennu, og inntónunin var víða í daprara lagi; a.m.k. voru tvígripin í Brahms með því skelfilegasta sem ég hef heyrt í langan tíma. Mayorgas var oftast með sitt á hreinu, þó að marflöt dýnamík hans hljómaði furðulíkt og úr tónþjöppu.”
Ái!
