Tuesday, June 19, 2007
Á meðan glærusýningar Al GOres kunna að vera áhorfsins virði þá vil ég vara ykkur, kæru lesendur, við myndinni the Black Dahlia. Ég hélt ég væri nokkuð seiv með b-mynda krimma. Brian De Palma leikstýrir og hefur gert margan gullmolann áður (Carlito's Way, The Untouchables, Scarface ofl.). Leikararnir eru margir ágætir. Mér finnst til að mynda Scarlett Johansson ekki slæm, Aaron Eckhart hefur oft verið fínn og Hilary Swank er oftar en ekki svellköld. Aðalhlutverkið er reyndar í höndum Josh Hartnett sem er veikur hlekkur en alls ekki það versta við ræmuna. Myndin er byggð á bók eftir sama rithöfund og skrifaði L.A. Confidential. Myndin var tilnefnd til óskarsverðlauna.
Í stuttu máli þá byrjar myndin á því að kynna aðalkarakterana og það er allt í lagi. Enginn dauður og fyrsta korterið en myndin ekki leiðinleg. Síðan kemur að morðplottinu. Ung kona finnst myrt og líkið er hræðilega útleikið. Plottið kemur hægt og gufar síðan upp á næstu 10 mínútunum. Myndin vafrar síðan stefnulaust á milli misóáhugverðra persóna sem virðast svíkja hvort annað vinstri hægri á milli þess sem það stundar kynlíf með hvort öðru. De Palma hlýtur að hafa áttað sig á því hvað þetta var slappt þannig að hann skellir nokkrun lesbíusenum inn í myndina til að krydda þetta eitthvað. Það mistekst hörmulega. Á seinustu 5 mínútunum er síðan reynt að koma með einhverjar niðurstöður í morðrannsóknina sem gengið var frá í byrjun en var orðin að algjöru aukaatriði inn á milli allra hinna stefnulausu aukaatriðanna. Slatti af fólki deyr en mér var orðið slétt sama. Dramatíska lokauppgjörið það slæmt að ég hló.
121 mínúta sem ég fæ aldrei aftur.
